Δραματοποίηση παραμυθιού: Η ελιά!

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τη δραματοποίηση ενός επίκαιρου παραμυθιού και δεν είναι άλλο από την ελιά της Τάνιας Μάνεση. Είναι μια δραστηριότητα που κάνω σε όλες μου τις τάξεις μικρών ηλικιών, καθώς έχει πολύ όμορφα μηνύματα.

Τι σημαίνει δραματοποίηση ενός παραμυθιού;

Είναι ένας διασκεδαστικός και ταυτόχρονα εκπαιδευτικός τρόπος, ώστε να καταλάβουν τα παιδιά μια ιστορία και να μάθουν μέσα από αυτήν. Δραματοποίηση είναι η μετατροπή ενός παραμυθιού από απλή ιστορία σε θεατρικό δρώμενο.

Και πως ακριβώς γίνεται αυτό;

Αρχικά, διαβάζουμε την ιστορία μας, κατα προτίμηση με τη συνοδεία χαλαρής μουσικής. Στη συνέχεια, χωρίζουμε την ιστορία μας σε σκηνές. Κρατάμε την αφήγηση ως έχει και αν θέλουμε δίνουμε και «λόγια» στους ήρωες. Ξαναδιαβάζουμε το παραμύθι και αυτή τη φορά προσπαθούμε να γίνουμε οι ήρωες της ιστορίας. Καλό είναι εκτός από τα παιδιά να συμμετέχουμε και εμείς στη δράση. Έτσι έχουμε φτιάξει ένα μικρό θεατρικό έργο.

Δραματοποίηση παραμυθιού: Η ελιά

Ας διαβάσουμε αρχικά το πολύ όμορφο και στοχευμένο παραμύθι της εξαιρετικής συναδέλφου Τάνιας Μάνεση.

Το παραμύθι της ελιάς

            Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια φτωχογειτονιά ένα φτωχό μα πολύ καλόκαρδο κορίτσι που το έλεγαν Ελιά.

            Κάθε μέρα η Ελιά γύριζε τη γειτονιά της, έβλεπε τον κόσμο να ζει φτωχός και δυστυχισμένος και γύριζε στο σπίτι της πολύ στενοχωρημένη.

            Κάτι πρέπει να κάνω να τους βοηθήσω, σκεφτόταν. Κι από την άλλη μέρα κιόλας άρχισε. Βγήκε στη γειτονιά, κράτησε τα παιδιά της γειτόνισσας για να πάει να δουλέψει και να μπορεί να φέρει στα παιδιά της λίγο φαΐ.

            Μια άλλη μέρα πήγε στη γριούλα που ήταν άρρωστη, της μαγείρεψε, της σκούπισε το σπίτι, την έπλυνε, την τάισε. Την άλλη μέρα πάλι έβγαλε τον παράλυτο γέρο με το καρότσι του βόλτα, για να πάρει αέρα και ήλιο.

            Τα βράδια γύριζε κατάκοπη, μα ευχαριστημένη που είχε καταφέρει να δώσει λίγη χαρά στους φτωχούς ανθρώπους.

            Οι μέρες περνούσαν κι η Ελιά όλο δούλευε, όσο αδυνάτιζε. Μα έβλεπε πως ό,τι κι αν έκανε, ο κόσμος ήταν πάντα φτωχός και δυστυχισμένος.

            Αυτό τη στενοχωρούσε πάρα πολύ κι έτσι στενοχωρημένη κάθισε στην αυλή του σπιτιού της και συλλογιζόταν.

            – Τι να κάνω, τι να κάνω. Δεν μπορώ να βλέπω τόση δυστυχία.

            Το σπουργίτι που την είδε τόσο στενοχωρημένη – και που την αγαπούσε γιατί κάθε μέρα του έριχνε σπόρους και ψίχουλα – δεν άντεξε και πέταξε βαθιά στο δάσος. Εκεί βρήκε την καλή νεράιδα και της είπε:

            – Τρέξε, καλή νεράιδα, η Ελιά είναι πολύ στενοχωρημένη, χλωμή κι αδύνατη.

            Η καλή νεράιδα ανήσυχη έτρεξε στην αυλή της Ελιάς και τη ρώτησε:

            – Τι έχεις, Ελιά μου, κι είσαι τόσο λυπημένη;

            – Αχ, καλή μου νεράιδα. Δεν μπορώ να βλέπω τόση φτώχεια και δυστυχία γύρω μου.

            – Και τι θέλεις, δηλαδή;

            – Θέλω να τους γίνω χρήσιμη. Θέλω να τους προσφέρω κάτι πολύτιμο που να τους δώσει ζωή και χαρά.

            – Το θέλεις αλήθεια τόσο πολύ;

            – Και βέβαια το θέλω, δε βλέπεις πως έλιωσα από τη στενοχώρια μου;

            – Τότε σταμάτησε να στενοχωριέσαι. Θα σε κάνω αυτό που θέλεις. Και τσουπ! την άγγιξε με το ραβδάκι της κι αμέσως η Ελιά έγινε ένα μεγάλο δέντρο, που έβγαλε φύλλα, λουλουδάκια άσπρα, που έγιναν ελιές πράσινες, μωβ, μαύρες. Έπεσαν στη γη, τα κουκούτσια φύτρωσαν, έγιναν δεντράκια και σχημάτισαν ένα μεγάλο ελαιώνα.

            Ήρθαν οι γείτονες, μάζεψαν τις ελιές, έβγαλαν λάδι, έφαγαν, χόρτασαν, ρόδισαν τα μάγουλά τους, ζωήρεψαν κι άρχισαν να χαμογελούν και να ζουν ευτυχισμένοι.

            Για να ευχαριστήσουν την ελιά και να της δείξουν την αγάπη τους, πήραν το λάδι τους, το έβαλαν στο καντήλι, για να θυμίζουν στην Παναγιά και στο Χριστό, την καλοσύνη της ελιάς και την αγάπη της για τον κόσμο.

            Κι η Παναγιά με τη σειρά της την ευλόγησε. Κι ο Χριστός κάτω απ’ την ελιά ήρθε και ξεκουράστηκε.

            Κι εκείνη καμάρωνε ευχαριστημένη στη μέση στον ελαιώνα και φρόντιζε, όταν έρχονται οι άνθρωποι να τη μαζέψουν νά ’ναι γεμάτη ελιές, να χορταίνουν οι φτωχοί, και να φωτίζονται απ’ τις καντήλες όλες οι εκκλησιές.

Ας δραματοποιήσουμε το παραμύθι μας

Οι σκηνές του παραμυθιού μας είναι οι εξής:

  • 1η: Η Ελιά γυρίζει στη γειτονιά της και βλέπει δυστυχισμένους ανθρώπους.
  • 2η: Η Ελιά βοηθάει τους δυστυχισμένους ανθρώπους.
  • 3η: Η Ελιά στεναχωριέται πολύ που οι άνθρωποι παραμένουν δυστυχισμένοι.
  • 4η: Το σπουργίτι βρίσκει τη νεραϊδα στο δάσος.
  • 5η: Η Ελιά μεταμορφώνεται σε δέντρο και οι κάτοικοι της γειτονιάς γίνονται ευτυχισμένοι.

Στη συνέχεια επιλέγουμε (αν δεν το έχουμε κάνει ήδη) τη μουσική μας υπόκρουση, όπως για παράδειγμα το Φθινόπωρο του Vivaldi. Σε περίπτωση που θέλουμε, φτιάχνουμε κοστούμια (π.χ. ένα στεφάνι ελιάς) και σκηνικά με σεντόνια, μαξιλάρια, κούκλες η ότι μας βρίσκεται εύκαιρο. Ξεκινάμε να αναπαριστούμε με το σώμα μας και το λόγο μας το υπέροχο παραμύθι μας. Να σημειωθεί εδώ πως δεν είναι απαραίτητο τα παιδιά να πουν ακριβώς τα ίδια λόγια με το παραμύθι. Ίσα-ίσα είναι ακόμα καλύτερο να τα αφήσουμε να εκφραστούν μόνα τους. Σας εύχομαι καλή διασκέδαση!

Πώς τα περάσατε καλοί μου ηθοποιοί; Θα χαρώ πολύ να μάθω στο instagram : https://www.instagram.com/polkadots.gr/

Σας αρέσουν τα παραμύθια; Γιατί δεν κάνετε Γιόγκα για παιδιά με αυτοσχέδια παραμύθια;

Ίριδα

Γεια! Είμαι η Ίριδα και είμαι εκπαιδευτικός και μαμά! Μου αρέσει να βρίσκω ψυχαγωγικές δραστηριότητες, παιχνίδια και κατασκευές για παιδιά που τα βοηθούν να μαθαίνουν εύκολα και δημιουργικά. Στον ελεύθερο μου χρόνο εκπαιδεύομαι σε θέματα ειδικής αγωγής, γράφω άρθρα, μαγειρεύω και πολλά πολλά άλλα :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.